Σακίδια.

Αηδία. Θυμό. Απελπισία. Πάρτε  τούμπαλιν τα κοσμητικά και πολλαπλασιάστε τα ας πούμε επί εκατό . Αυτά ένιωσα στην χθεσινή, ομολογουμένως άτονη  συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Συγκέντρωση αντιμνημονιακή ,κατά των μέτρων, ενάντια σ’ αυτή την  ασφυκτική πίεση που επιβάλλεται σ’ ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Συγκέντρωση διόλου μαχητική αφού αν δεν πετάμε στουπιά χάρη δεν έχει το πανηγύρι ,  και έτσι περιφερόμαστε με την φραπεδιά στο χέρι  λες και δεν μας έχει φέρει η ανάγκη κυριακάτικα μπροστά στην Βουλή, αλλά η αεργία.

Μια ντεμί  κατάσταση επί μια ώρα και κάτι. Με αρχή έναν κρότο συγκεντρώνεται κόσμος προς το’ Μεγάλη Βρετανία’ ,ενώ μια μικρή δύναμη ΜΑΤ κατευθύνεται προς την Ακαδημίας. Αγκαζέ με έναν φίλο προχωράμε προς το μέρος τους. Όποιο σπασμένο μάρμαρο και να σήκωνες σε εκείνο το σημείο, θα έβρισκες από κάτω  ένα σχολιαρόπαιδο. Σακίδια βαμμένα με μπλάνκο και φάτσες δεκαπέντε χρονών γύρω τριγύρω.

Τα παιδιά άνοιγαν τα σακίδια και πετούσαν πέτρες. Με νευρικές φωνές έδιναν οδηγίες το ένα στο άλλο για το που υπάρχουν σπασμένα μάρμαρα . Με αυτοσχέδιες ‘κουκούλες’ στα κεφάλια , τα καλόπαιδα  ρήμαζαν, έβριζαν, προκαλούσαν, ξήλωναν. Όσο κι αν έψαξα να βρω κάποια οργή στο βλέμμα τους, προσωπικά δεν κατάφερα να διακρίνω κάτι που ίσως να μου δικαιολογούσε τις πράξεις τους. Και φυσικά η όλη φάση εξελίχθηκε ξεροσφύρι, χωρίς συνθήματα, φωνές και τα λοιπά.

Το έκαναν μηχανικά. Πήγαν στο Σύνταγμα  για να πετάξουν δυο τρεις κοτρόνες, να ξεκαυλώσουν όπως λέμε στην κοινή λαϊκή και μετά να προλάβουν το μετρό γιατί αύριο έχει και σχολείο.

Σιχάθηκα,  και πιο πολύ με κάποιες κυρίες και κυρίους πολύ κουλτούρες,  με τον ανάλογο τόνο φωνής  ‘ έχω φάει τα χρόνια μου στις πορείες’,  που σε όποιον τολμούσε να αγανακτήσει με τα ‘περήφανα νιάτα’, σ’ αυτόν τον εξωγήινο   έδιναν την αποστομωτική  απάντηση : ‘παιδιά είναι’ .Ακλόνητο, τι να πεις!

Το πρόβλημα που έχουμε οι έλληνες με την εξουσία είναι ένα ζήτημα περίπλοκο, όπως άλλωστε και η βία, ειδικά στους καιρούς που διανύουμε. Ειλικρινά όμως δεν γνώριζα ότι σαν  λαός έχουμε και πρόβλημα νοημοσύνης, κόμπλεξ τέτοιου βαθμού που επιθυμούμε την αυτοκαταστροφή των νέων μας, ονειρευόμαστε την βία και το οπαδιλίκι για τα παιδιά μας.

Γιατί αυτό θριάμβευσε σήμερα στο Σύνταγμα, όπως και πλείστες άλλες φορές βέβαια, αλλά καθότι μικρό σε έκταση γι αυτό και τραγελαφικό και ίσως πιο ξεκάθαρο στο κεφάλι μου.

Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Στην πρώτη πορεία μου φώναζα και εγώ λόγια που δεν τα πολυκαταλάβαινα  . Μετά τα κατάλαβα. Στην πρώτη πορεία μου ένιωσα και εγώ πως έκανα κάτι το extraordinaire , μετά το συνήθισα. Στην πρώτη πορεία μου, δεν έβγαλα φωτογραφίες με την ‘κουκούλα’ ή με θέα τα ΜΑΤ  και φυσικά δεν την ‘ανέβασα’  σαν έπαθλο στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης μου, δεν γέμισα το σακίδιο μου με πέτρες, δεν κρεμάστηκα σε κανένα φανάρι  για να ξηλώσω καμία  πινακίδα.

Γυρνώντας σπίτι προσπάθησα να ψαχουλέψω τι στο καλό φταίει. Η οικογένεια ,η παιδεία, το χαζοκούτι, μήπως το  διαολεμένο το ιντερνετι ;

Ναι είμαι σίγουρη πως κάποιοι έφηβοι, εθισμένοι στις σκηνές καταστροφής ,που τόσο έντεχνα προβάλλονται σαν συνώνυμο της πορείας και της συγκέντρωσης, έχουν πειστεί ότι  διαμαρτυρία είναι  το κάψιμο της Αθήνας.

Ή μήπως τελικά η  θαυμαστή ελληνική οικογένεια είναι δυσλειτουργική;

Μήπως τούτοι οι βαριόμοιροι καθηγητές αντί να καταθλίβονται θα έπρεπε τώρα περισσότερο από ποτέ να ασχοληθούν μ’αυτά τα παιδιά, να τα καθίσουν κάτω και να τους εξηγήσουν  τι συμβαίνει σ’ αυτή την χώρα;

Μήπως και αυτά μαζί με το facebook και το twitter να ψαχτούν λίγο παραπάνω; να διαβάσουν και κανένα αρθράκι, έτσι να πάρει λίγο αέρα το μυαλό από την συνεχή μπαρούφα;

Ό,τι κι αν φταίει κανένας δεν θα με πείσει ποτέ ότι το μέλλον αυτής της χώρας είναι τα γεμάτα πέτρες σακίδια .  Συναναστρέφομαι παιδιά γυμνασίου/ λυκείου , τρελαμένα με την μουσική τους, το σκειτ ή το ποδήλατο τους , παιδιά που δεν έχουν μια αλλά έχουν νιονιό, παιδιά με οικογένειες λειψές, παιδιά διόλου προνομιούχα αλλά με διάθεση και ζωντάνια. Εκεί πιστεύω είναι η λύση. Κανένας δεν θα με πείσει και κανένας μας δεν θα έπρεπε να πειστεί πως το μέλλον βρίσκεται στην επικίνδυνη  ψευτομαγκιά, σε αποβλακωμένα μυαλά, σε χέρια που ρημάζουν  σαν να μην τα κινεί εγκέφαλος ,στην καταχνιά και την μαυρίλα.

Σακίδια γεμάτα ιδέες και όνειρα, να η λύση!